Juma muli, een deugniet, een vrolijke kleuter, een echte acrobaat, ... mijn sponserkindje.
Juma Muli zit in KG2. Hij ziet er heel verlegen uit, maar eens
hij zich op zijn gemakje voelt, wordt het een heel grote sloeber.
Hij doet het heel goed in de klas. Beetje bij beetje leert hij nu
ook Engels. Hij begrijpt al enkele zinnetjes maar zelf spreekt hij
het nog niet. Soms is het dan wel eens moeilijk om te communiceren,
zeker omdat hij thuis alleen maar Kiswahili spreekt. Maar zoals hij
beetje bij beetje Engels bijleert, leer ik beetje bij beetje
Kiswahili.
De eerste keer dat ik hem terug zag op school was er toch nog
een glimp van herkenning bij hem. Tijdens de pauze kwam hij
aarzelend naar me toe, met dat typische lipje. Toen ik zijn naam
zei, verscheen er onmiddellijk een glimlach! Zalig
gewoon.
In de pauzes zagen we elkaar steeds en speelden we samen met de
andere kinderen. Hem zien genieten van zijn uji of porridge is
echt fantastisch. Met zijn mond nog vol uji gaat hij dan heel
gezwind zijn bekertje gaan afwassen. Er staan 3 teilen om de
bekertjes te wassen en te spoelen. Het bleef nooit bij zijn eigen
beker alleen, hij is enorm behulpzaam en zal altijd de bekers die
in de eerste teil zijn blijven liggen ook verder afwassen en
afspoelen. Of hij hielp ook de allerkleinsten met het afwassen. Hij
is zo'n zelfstandig kind. De kinderen van zijn leeftijd hier in
België zijn absoluut niet zo zelfstandig als hij en de andere
kleuters hier. Meermaals zag ik hem de schoenenveters knopen van
vriendjes.
Een echte schat!
Hij is een echte acrobaat. Radslag, koprol, zweefrol ... voor hem is dat geen enkel probleem. Met zijn 5 lengtes kan hij het perfect uitvoeren en dat allemaal op een harde grond met veel stenen. Meermaals stond mijn hart eventjes stil toen ik hem weer bezig zag ... aiai die gaat hem pijn doen ... maar nee hoor niks aan de hand. Hij is ook een enorme krak in dansen en dat doet hem heel graag hoor! Die heupjes en beentjes laten gaan ... showen maar! Echt enorm de moeite, hij kan er wat van.
Maar zoals elk kind durft hij ook wel eens 'stout' zijn. Boekentasjes verzetten of dingen uit boekentassen nemen, kinderen een duw geven en vooral kattenkwaad uithalen. Hij luistert wel enorm goed en weet goed wannneer hij iets verkeerd gedaan heeft hoor. Hij kijkt dan altijd zo eens naar mij met zijn blinkende donkere oogjes en zijn lipje ... heeft ze het gezien ... jaja ze heeft het gezien ... oei ik zal het dan maar niet meer doen ... hihi.
Maar achter dit onschuldige gezichtje schuilt ook heel wat miserie. Op een dag was hij niet op school. Ik vroeg aan de leerkracht of er iets mis was met Juma Muli. Zijn broertje Hakimu Muli uit STD 1 was er ook niet. Onmiddellijk kreeg ik een slecht gevoel. Er was iets mis. Ik weet dat Juma Muli één van de zorgenkindjes is op school. Hij heeft een nogal onstabiele thuis. Ze zijn met 5 thuis en de papa is ervandoor. Jaja, dit kan allemaal in Kenia. Mannen hebben hun plezier en trekken zich dan weer terug. Vrouwen blijven met een cadeautje achter en de mannen nemen geen enkele verantwoordelijkheid. Het is hier dan ook niet verplicht dat de papa's hun verantwoordelijkheid nemen voor hun kinderen en ervoor zorgen. Dus de mama staat er dan helemaal alleen voor. Vele van de vrouwen werken dan ook niet, dus wordt het heel moeilijk om de huur te betalen en om al die kindermondjes te voeden. Daarbij gaan dan ook de meeste kinderen niet naar school, want overal moeten er ook 'schoolfees' betaald worden. Gelukkig wordt bij Rainbow4kids elk kind gesponserd door iemand uit België. Zo wordt het grootste deel van de schoolgelden betaald en krijgt elk kind een ontbijt en lunch op school. De ouders moeten dan nog een klein bedrag aan schoolgeld betalen en ze moeten ook zorgen voor een proper schooluniform.
De volgende dag was Juma Muli nog steeds niet op school. Ik
kreeg echt het gevoel dat hij niet meer zou komen.
Plots was er bezoek voor mij. Zijn tante
was naar school gekomen om hulp te vragen. De mama kon haar huur
niet meer betalen, ze heeft dan ook alles verkocht en is
vertrokken. Zonder haar kinderen! Dat kan je je gewoon niet
voorstellen. Ze had haar kinderen achtergelaten bij de tante en die
wou er nu gelukkig voor zorgen. Maar ze kon dat uiteraard niet
alleen financieren. Ik stelde voor om alle schoolkosten op mij te
nemen: schoolgelden, uniform en schoenen. Ook vroeg ze wat zeep om
te kunnen wassen. Ik was al blij dat de tante zorg wou dragen voor
Juma Muli en zijn broer. Ze hadden ook al beiden twee jaar
achterstand op de betaling van hun 'schoolfee'. Ik heb deze dan
bijgepast. Ik wil echt dat Juma Muli naar school kan blijven gaan.
Hij is echt een slim kind en hoop hem zo een betere toekomst te
kunnen geven. Leren lezen, schrijven en Engels spreken is zo
belangrijk. Dus Juma Muli zou terug naar school komen.
De dag erna was Juma Muli terug op school. Ik was enorm blij. En wie stond daar ineens om te praten met mij, jaja, de mama! Ze had spijt dat ze haar kinderen had achtergelaten en ze wilde er zelf voor kunnen zorgen. Een mooi gebaar, maar ze is vrij zwak de mama, ze kan echt moeilijk zelf voor haar kinderen zorgen. Ze legde uit waarom ze de kinderen had achtergelaten en ze vroeg ook om hulp. Ze kwam vragen of we haar huur konden betalen bovenop al de schoolkosten. Op zich was dat zeker geen probleem. Ze betaalde 800 KSH voor 1 kamer. Met alle kinderen zou ze er 2 nodig hebben en dat zou al een grote luxe zijn voor haar. Ze wou ook geld om haar 'business' terug te kunnen opstarten. Ze verkocht blijkbaar maïs en dergelijke aan het strand. Samen met mama Rainbow kwamen we overeen dat we de huur en de schoolgelden eventueel konden betalen. Ook de andere sponsers van zijn broertje werden op de hoogte gebracht en die wilden ook zeker helpen. De mama kreeg dus als opdracht een huisje te zoeken in de buurt van de school. Want nu woonde ze een uur van Maweni vandaan bij familie. Ze was akkoord en ze ging ons zo snel mogelijk op de hoogte brengen als ze een woonst had gevonden.
De volgende dag was Juma Muli weer niet op school. Ik was al in
paniek, hoe kan dat nu? Ze gingen horen bij de tante wat er aan de
hand was. De mama had de kinderen meegenomen toen ze even om water
was. De kinderen woonden dus niet meer bij de tante en de mama was
er weer vandoor, deze keer wel met de kinderen. Ze woonden nu veel
te ver en het stond vast dat ze dus niet meer naar school zouden
komen. Aangezien de mama geen geld heeft en ook geen inkomen, kan
ze onmogelijk goed zorgen voor de kinderen. Naar school gaan zou er
ook al niet in zitten en zeker niet naar Rainbow school, want dat
was veel te ver weg. Een leerkracht vertelde me dat ze nu zo ver
waren gaan wonen dat ze meer dan een uur zouden onderweg zijn of ze
moesten met de matatu komen, maar dat kunnen ze dan wel weer niet
betalen. Daarbij kwam nog eens als het fel zou regenen ze niet eens
over de rivier zouden geraken die ze moesten oversteken. Het leek
als een verloren zaak. We wilden de mama helpen, maar ze nam de
hulp blijkbaar niet aan. Het was echt een hele zware dag voor me. Ik
was niet alleen mijn sponserkindje kwijt, ik wist ook dat hij nu
veel minder toekomstkansen had. Ik wilde zo graag helpen! Ik kon
alleen maar afwachten en stond volledig machteloos. Het deed enorm
pijn omdat ik steeds weer te horen kreeg dat de mama zeer labiel is
en dat ze niet goed voor haar kinderen kan zorgen. Op de koop toe
bleek ze nu weer zwanger te zijn!!! De vader was nog eens naar huis
gekomen ... Dat wilde dus zeggen dat een zwakke vrouw zonder geld
nu moet zorgen voor 6 kinderen ...
Hier moet echt dringend iets aan gedaan
worden...
Na enkele dagen kwam de mama terug naar school. Ze wilde toch de hulp aanvaarden. Ze vroeg wel nog meer geld om haar zaak terug te kunnen opstarten en ook geld voor kookgerief enzo. Maar ze mag niet het gevoel krijgen dat we zomaar alles gaan betalen. Dus huur, schoolgelden, kledij en medische kosten voor de sponserkindjes meer niet. Ze aanvaardde het voorstel. Net voor het weekend had ze een kamer gevonden. Samen met Mr Ibrahim ging ik kijken naar de woonst. Het was vlakbij school, een goeie 10 minuten wandelen, dus ideaal. Er was wel geen elektriciteit, maar er zijn zoveel huizen die dat nog niet hebben. Het was een mooi stenen huis met deftige ruime kamers. Het huis bevond zich vlak naast een waterput, dus ver moesten ze daar dan niet voor lopen. Ik sprak even met de huisbaas en we kwamen overeen dat ik al betaalde voor 1 maand. Ze kon onmiddellijk in het huis intrekken.
Na het weekend kwam ze naar school en stelden we samen met Mr
James een contract op. Ik betaal de huur, schoolgelden en
schoolbenodigdheden, medische kosten enkel voor Juma Muli zolang
Juma Muli elke dag naar school gaat. Ze ondertekende de
overeenkomst met een vingerafdruk. De mama is niet geletterd en ze
spreekt ook geen woord Engels. Gelukkig heb ik daar mijn tolk. En
nu maar hopen dat ik iedereen een beetje kan vertrouwen.
Samen gingen we ook nog eens naar het huisje. Ze was er nog niet echt ingetrokken. Ze sliep er samen met Juma Muli op een matrasje. De andere kinderen waren er nog niet en ook haar spulletjes had ze nog niet verhuisd.
Op de laatste schooldag gaf ik Juma Muli zijn cadeautje dat ik had meegebracht. Een rugzakje gevuld met een knuffelbeertje, een autootje, potloodjes, sokjes en onderbroekjes. Hij was er enorm blij mee. Vooral met dat autootje was hij heel tevreden. Die dag gaf ik ook de schoentjes die de andere sponsers hadden meegegeven. Voor beiden heb ik al een nieuw uniformpje laten maken. Een tweede uniform zal door de andere sponsers gemaakt worden en met mama Rainbow meegegeven worden.
Voor ik terug naar het verre Belgïe terugkeerde wou ik nog een bezoekje brengen aan Juma Muli en zijn familie. Ik had een zak gevuld met zeep, vaseline voor de droge huid, rijst en maïsmeel. Jammer genoeg heb ik deze nooit kunnen afgeven. Ze waren daar al een paar dagen niet meer geweest. Hoogst waarschijnlijk zijn ze terug naar de familie gegaan omdat ze hoog zwanger is en om dan stilletjesaan hun spullen te verhuizen. Het is nu vakantie en hopelijk wonen ze tegen 5 september in hun nieuwe woning en gaan beide kinderen op 6 september terug naar school! Duimen maar!! Elke dag denk ik aan Juma Muli en zijn familie en elke dag bid ik op een mooie toekomst voor hen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze mijn hulp willen aanvaarden en dat de kinderen zo naar school kunnen blijven gaan, met een zekerheid op onderwijs, een maaltijd, medische zorgen en vooral ... een toekomst!
Juma Muli, ik mis je, dikke knuffel
Fee xx
